Daar stond ik dan. In hartje Den Haag, voor het raam van mijn hotelkamer, starend naar buiten. En me afvragend wat ik hier in vredesnaam deed. Dit was toch veel te zweverig voor mij? Niet rationeel genoeg. En het boomknuffel-gehalte… laten we daar maar over zwijgen. Alles in mij blokkeerde. Mijn overlevingspatronen gingen vol aan: “Wat een toestand. Weg hier, nu het nog kan!”

Maar ik bleef. Met frisse tegenzin, dat wel. Mijn nieuwsgierigheid won het van mijn weerstand. En ook de nuchtere gedachte: “Ik ben hier nu toch, en ik heb ervoor betaald.” Dus ging ik naar dag twee van mijn eerste systemische traject.

Dat moment was het begin van mijn persoonlijke systemische reis. Een reis die ik begon met een vraag die al een tijdje met me meeliep:

“Ik kan best goed voelen én goed denken, maar op de een of andere manier wint het denken het altijd. Hoe krijg ik dat meer in balans?”

Gaandeweg leerde ik dat écht voelen betekent dat je ook die dingen mag toelaten die je liever hebt weggestopt. Omdat ze pijn doen. Of omdat ze te ingewikkeld zijn om te doorvoelen en echt aan te kijken. Dat is niet altijd makkelijk.

Opstellingenwerk heeft me geholpen om hier op een andere manier naar te kijken. Soms snapte ik in eigen opstellingen totaal niet wat er gebeurde. Daar was dat hoofd weer… Maar op andere momenten bracht het me zoveel erkenning en inzicht op een diepere laag in mijn lijf, dat ik kon voelen dat er iets verschoof. Iets wat voor altijd anders zou zijn. Intens. Niet te begrijpen. Maar wél welkom. En prachtig.

Wat ik heb geleerd?
Durf het. Doe het. Neem die stap.
Het is spannend, onbekend en lastig uit te leggen. Maar het is ook mooi, verbindend en soms zelfs helend. Een Ander Inzicht.